Κλείνει η εβδομάδα σιγά σιγά.
Πλησιάζει η ώρα να χαλαρώσουμε.
Να αράξουμε λιγουλάκι.
Μας αξίζει άλλωστε.
Να αράξουμε λιγουλάκι.
Να γύρουμε προς τα πίσω.
Να βάλουμε τα πόδια πάνω στο τραπέζι.
Να δούμε μια ταινιούλα.
Να αράξουμε λιγουλάκι.
Ωραία ταινία, όμως.
Να είναι δράσης.
Όχι αυτές τις “Τσαντίζομαι με μια τύπισσα στο δρόμο, με βρίζει, τελικά όμως συμπαθιόμαστε και της λέω πως είμαι ερωτευμένος λίγο προτού αποχωρήσει για τη νέα της δουλειά στο Παρίσι” ταινίες.
Οοοοοόχι.
Ταινία δράσης.
Δράση με απ’ όλα.
Με ήρωες.
Με διάστημα.
Με άγρια ζώα.
Με φύση.
Με υπερδυνάμεις.
Με δράμα.
Με εκδίκηση.
Με τεστοστερόνη.
Με μάχες δίχως έλεος.
Με λύτρωση.
Κάτι σαν
(πηγή)
Tί να πρωτολατρέψει κανείς;
Τη μάχη ενάντια στην “αρκούδα” με τα καρέ από ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ να παρεμβάλλονται;
Τα ηχητικά εφέ της γροθιάς;
Τα χρωματικά εφέ της γροθιάς;
Την κατάληξη της “αρκούδας”;
Τη γνώση στο τέλος της σκηνής (ότι έτσι προήλθε ο συγκεκριμένος αστερισμός);
Τί;
Τί;
Όλα!
Φρέντος // 19:55
Feed